سفر مشهد به روایت تصویر

خیلی جاتون خالی بود. تو ماه رجب رفتیم مشهد. از اونجایی که جو عکاسی گرفته بودم هرجا رفتم عکس گرفتم و حالا هم می خوام گوشه هایی از این سفر ور با عکس براتون توضیح بدم. سفر ما به مشهد هشت شب و هفت روز بود. سفری که راستش من قدرش رو ندوستم و کلی غر زدم که چرا اینقدر طولانی...!؟

 کار به هیچ چیز مشهد ندارم و فقط قصدم گفتن از حرم و اطرافه حرم هست. عکس بالا یکی از قشنگ ترین عکس هاست که گرفتم. عکس هایی که می بینید همه نزدیک به 75 درصد کوچیک شدند. و حتی کیفیتشون هم پایین آوردم که بتونم بزارم تو سایت.

این حیاط به صحن جمهوری می خوره و رواق دار الحجه. تا امسال فکر می کردم همه مشهد اومدن حتما. آخه ما تا حالا هر سال یک بار و رفتیم مشهد حداقل. ولی امسال از چند نفر شنیدم تا حالا یکبارم مشهد نرفتن. حتی سنشون هم کم نبود. ما اینقدر رفتیم که از خود مشهدی ها خیابون های اطراف حرم و بهتر بلدیم.

 این از معدود عکس هایی هست که گنبد به صورت کامل توش معلومه. پایینش هم مردم خودشون و به پنجره فولاد چسبوندن که تو این عکس نیافتاده. تو عکس های بعدی بهتون در موردش یه کم می گم.

 این عکس هم اگه توجه کنید نکته های جالبی توشه. اول زیبایی های دیوار ها و نظمشون که تعداد این طاق ها خیلی زیاده اما من فقط چهارتاش و تو کادر انداختم. دوم درختچه های تزئینی که تو طبقه دوم استفاده شده.

 واقعا می بینید امام رضا چه زائر هایی داره؟ از مفت خور ها و دیوونه هایی مثل من گرفته تا این پیرمرد ساده روستایی (از کجا می دونی حالا روستاییه؟). بنده خدا کفشاشو گرفته و با دوتا عصا به عشق امام رضا اومده اینجا. این درب ورودیه مسجد گوهرشاده. واقعا این عکس و اگه بفرستم تو مسابقه عکاسی نفر اول می شم.

 صبح و ظهر و شب تو این مسجد نماز میشه و جای خالی گیر نمی یاد. من نمی دونم واقعا چه مسجد عجیبیه! و همیشه درش کسایی هستن که مشغول و دعا و زیارت هستند. چه ثوابی می بره سازندش!

 این بنده خدا تو اون گرمای بعد از ظهر ساعت دو بود نسبتا خازعانه داشت نماز می خوند. همه فرش هارو جمع کرده بودن جز این فرش و واسه این زائر امام رضا.

 بدون شرح

 بدون شرح

 بدون شرح

 بدون شرح

 این آقا هم اینقدر قرآن خوند که.... قش کرد!  تو عکس بعدی مشخصه.

 شوخی کردم. اینی که خوابیده ارو اول گرفتم. اونی که قرآن می خونه بعد از این. هرکی یه عالمی داره.

 مثل خونه خاله اشون می شینن دعا خوندن. انگار هیــــــچ کاری تو این دنیا ندارن!  خوش به حالشون و سعادتشون.

 در راهرویی که وارد صحن جمهوری میشه ه تابلو هست که دارید میبینید وقتی برید پایین با صحنه های زیر روبرو می شید.

 بله!  قبرستون هست اون زیر. مساحت نسبتا زیادی داره و قبر هایی که هر کدوم یک متر هست. البته به گمانم چند طبقه هست.

 اگر ندونی فکر می کنی سرامیکه. بدون هیچ فاصله ای . خوش به حالشون نزدیک امام رضا هستن.

 اینم تنها قبر عکس دار اونجا! قیافش به 31 سال نمی خوره ولی!

 جالبه نه؟!  کاش همه قبرستون ها اینجوری بود

 سید هارو با رنگ سبز می نویسن اونجا.

 بدون شرح

 بدون شرح

 اوایل که رفتیم خلوت بود اما واسه مبعث خیلی شلوغ شد! جای سوزن انداختن نبود واقعا.

 خاکی بودن یعنی این

 بعضی ها اونجا عالمی دارن. انگار یه کوه غم رو دوششونه. واقعا عکس گرفتن از همچین صحنه هایی سخت و ترس ناکه. اگر طرف ببینتت...

 این دیگه آخرشه. از این مدل ها اونجا زیاده. کفش هایی که بالش شدند!

 اینم چراغونی های شب مبعثه

 یه پیرمرد بود که هر روز با چهارتا عکس امام خمینی می یومد و تا می رسید ابتدای مسجد گوهر شاد که جایگاه نمازش بود از ملت 100 تا صلوات می گرفت.

 آخر تابلو بازی بود

 اینجا همون پنجره فولادیه که گفتم. مریض هارو می بندن بهش و تا خوب نشن بازشون نمی کنن. اگر توجه کنید تو گردن اون پسره که نشسته یک بند سبز هست که سر دیگه اش بسته شده به پنجره فولاد. تا حالا خیلی ها شفا گرفتن اونجا.

 این عکس قبل از نماز مغرب هست. چه گریه ای می کرد طرف. منم به بهانه ی عکس گرفتن از گنبد ازش عکس گرفتم.

 صحن قدس یا آبخوری ملت شریف

 اینم فلکه آبه. رنگش شده بود سبز...

اینم عکس یه گمشده که .... چی بگم والا.

 و بازگشت به شهر خودم....