از روز اول دانشگاه چشمش یه دختره ارو گرفته بود. دوستم و می گم. م.ر! خلاصه بعد از سه چهار ترم رفت جلو که بهش بگه. بعد از یک هفته دختره جواب داده... برو سراغ من نیا. من خودم دلم جای دیگه است. الان زنگ زد گفت بیا بریم حافظیه که دلم گرفته. گفتم باشه...  عاشقی درد سر داره عزیزم! بفهم.  صداش از پشت تلفن خبر از دل شکسته اش می داد.

پوک!    صدای مشت روی میز تلفن و شروع یه دعوای دیگه خانوادگی بین یه زن و مرد بالای پنجاه سال. کسایی که یه عمر ادعای داشتن زندگی مشترک دارن و تموم پسر و دخترای جوون و از زیر تیغ برنده ی نصیحت هاشون رد می کنند. نیازی به گفتن کل ماجرا نیست که دیگه کتک ها و مظلومیت های زن خونه به هیچکس پنهون نیست. و صدای هق هق های بلند گریه ی یه مادر. فقط خدا رحم کرد که پسر جوون تو خونه بود و اینقدر زورش و داشت که جلو ی بازو های مردونه به اصطلاح مرد خونه ارو بگیره و یا دفاعی کرده باشه از مادرش!     این دعوا ها اکثر اوقات تو خونه ما اتفاق می افته. اما این بار به من هم سرایت کرد. نزدیک بود مانیتور من هم شیشه هاش با شیشه پنجره که خورد شده بود یکی بشه ان تو سطل آشغال!!!  پیش خودم گفتم زودتر ازدواج کنم برم از این خونه لعنتی اما یه لحظه یادم اومد به چندین سال پیش که همیشه مادرم بعد از دعواهاش با بابام بهم می گفت. اگه من تو این خونه موندم فقط به خاطر تویه!  حالا احساس می کنم من باید تو این خونه بمونم. به خاطر مادرم. نمی تونم تنهاش بزارم، می ترسم...

چقدر ما آدم ها مسیر هارو اشتباه می ریم و بعد آخرش یا می خوریم به بن بست یا می فهمیم کل راهی رو که اومدیم اشتباه بوده! داستان تنهایی هم همینه. همه دارن ازش فرار می کنن. خیلی ها فکر می کنن اگه با دوستشون بگردن، خانواده شلوغی داشته باشن، دوست پسر یا دوست دختر پیدا کنن یا حتی ازدواج کنن از تنهایی در می یان. اما به نظر من تنهایی چیزیه که همیشه تو وجود آدم هاست. گاهی هم تقلا ی برای فرار ازش آدم و مثل یه مرداب بیشتر فرو می کشه. و این است قصه ی تنهایی ما....! 
کسی می دونه چرا عمر خوشبختی اینقدر کوتاهه؟  چرا هر چیزی یه پایانی داری و هیچ چیز بی انتهایی نیست؟   کسی می دونه چرا پشت هر خنده ای یه گریه است و پشت هر گریه یه خنده؟  کسی می دونه چرا همه چیز و نمی دونیم؟! دیشب تموم مردونگی رو زیر پاهام گذاشته ام و گریه کردم. بغض کهنه ارو شکوندم و گذاشتم این چشمه ی پر تلاطم روی زمین خاک آلود صورتم راهش و پیدا کنه!

حکمتش رو فقط خودش می دونه، اما تمام چیز هایی که می تونن تو زندگی به ما بهترین کمک رو برای رشد و نمو بکنن می تونن بدترین ضربه هارو هم به ما بزنن و بزرگترین دشمنان ما باشن. من الان گلایه دارم! از پدر و مادر. کسایی که همیشه فقط واژه اشون واسه من رویایی هست. بزار راحت بگم. خسته شدم از دستشون. از کار هاشون، رفتارهاشون، صحبت هاشون، از دیدنشون. احساس می کنم تو قفس دارم زندگی می کنم. فرض کن یه جوونی و تو خونه ای زندگی می کنی که تمام رفتار های پدر و مادرت اذیتت می کنه. تو تنها فرزند باشی که تو این خانواده چند فرزنده مونده. بچه ی آخر و محکوم به تحمل تمام تنش های دوران از جوانی گذشته ی پدر و مادرت. در عین جوانی و علاقه به استقلال دستت اینقدر بنده که اگه دو روز از بابات پول تو جیبی نگیری کارت راه نمی افته. به این می گن یه زندان واقعی. یعنی تحمل چیزی یا کسایی یا حتی شرایطی که تورو هر لحظه می خورن. وای که چقدر داغ کردم از عصبانیت. آخ که چقدر دارم می سوزم. چقدر نفس کشیدن برام سخت شده... نیست. کسی که من و بفهمه نیست. شرایط زندگی آدم و گاهی بد جوری گیر می اندازه. طوری که فقط یه راه حل می مونه. تحمل!

تو هم می دانی چقدر از ثانیه های عمر کوتاهی که بلند به نظر می آید گذشته است؟  و ما هنوز هم یاد نگرفته ایم که باید به زندگی مانند یک جاده نگریست! جاده ای که در آن صحنه هایی را خواهی دید، با کسانی آشنا خواهی شد، و مشکلاتی را تجربه خواهی کرد که یا دلت را می آزارند و یا تو به وجودشان عشق خواهی ورزید، و دوستشان خواهی داشت. اما این را هم بدام که ویژگی جاده این است که همیشه به میل تو پیش نخواهد رفت. به میل ما انسان ها!  نمی دانم...