خداحافظی

و زینب هم تنها شد...!

عاشورای 1390 رو به همه شما بچه های تنهایی تسلیت عرض می کنم.... حسین هم رفت و زینب تنها شد

تو میروی و دل من دوباره می ریزد
و خواهر تو به راهت شراره می ریزد
خدا کند که بمیرم نبینمت تنها
غریبی تو به جانم شراره می ریزد
مرو که بوسه ای از زیر حنجرت چون آب
بروی آتش این غصه چاره می ریزد
تو سیب سرخ بهشت خدایی و دارد
ز پیکر پر زخمت عصاره می ریزد

خداحافظي خاطره‎‎ها با شجريان!

این نوشته مختص کاربران سایت تنهایی می باشد!

بعضي چيز‎ها براي ما آدم‎ها خاطره‎انگيز است. مثل خاطرات دوران كودكي، محله‎اي كه در آن زندگي كرده‎ايم يا مدرسه‎اي كه در آن درس خوانده‎ايم و... مي‎شود جز خاطرات شخصي هر آدمي، اما بعضي از اين خاطرات جنبه عمومي دارند و براي يك جمعيت يا يك ملت خاطره مي‎سازد، مثلا مثل اذان مرحوم مؤذن‎زاده اردبيلي يا ربناي محمدرضا شجريان. اما همين خاطرات شخصي و يا جمعي كه جنبه نوستالوژيك يافته‎اند، مي‎توانند با يك اتفاق تلخ، آن اهميت و جايگاه قبلي خود را از دست بدهند. مثلا اين‎كه بشنويد خواننده محبوب شما، سفره دلش را پيش دشمنان گشوده و با آن‎‎ها همزبان شده است، آن خاطرات شيرين ديگر به تلخي خواهد گراييد و حس بي‎اعتمادي جاي خاطرات و علايق شما را خواهد گرفت.

لحظه ی خدافظی، به سینه ام فشرمت

 لحظه خدافظی به سینه ام فشردمت
اشک چشمام جاری شد دست خدا سپردمت
دل من راضی نبود به این جدایی نازنین
عزیزم من و ببخش اگه یه وقت آزردمت
گفتی به من غصه نخور می رم و برمی گردم
همسفر پرستوها می شم و بر می گردم
گفتی تو هم مثل خودم غمگینی از جدایی
گفتی تا چشم هم بزنی میرم و بر می گردم

عزیز رفته سفر کی برمی گردی
چشمونم مونده به در کی برمی گردی
رفتی و رفت از چشام نور دو دیده
ای زحالم بی خبر کی برمی گردی