در مورخه : پنجشنبه، 23 تير ماه، 1390 موضوع : مناجات با خدا
ای آن که یاد او برای یاد کنندگان، موجب شرافت است وای که طاعت او برای فرمان برادران، وسیله نجات است، ... دلهای ما را به یاد خود، از یاد هر چیزی و زبان های ما را به شکر خویش از هرگونه سپاسی و اعضای ما را به طاعت خود از هر طاعت دیگری مشغول فرما. پس اگر برای ما فراغتی مقدر کرده ای، آن را بسلامتی [از آفات] قرار ده که در آن حال، گناهی ما را در نیابد و خستگی و ملالی به ما نرسد تا این که نویسندگان اعمال بد یا نامه سفید، از یاد بدی های ما برگردند و کاتبان کردارهای نیک، به آنچه از حسنات ما نوشته اند، شادمان گردند.
هرگز از تو ناامید نمی شوم، در حالی که در توبه و بازگشت به سویت را به رویم گشوده ای و چون روزهای زندگی ما سپری شود و اوقات عمرمان به پایان رسد و دعوت تو - که از آن و از اجابت آن گریز و چاره ای نیست - ما را احضار نماید. و روزی که اخبار بندگانت را آشکار می کنی، در حضور گواهان، پرده از روی اعمال ما برمدار، زیرا تو بر کسی که تو را بخواند، مهربانی و برای کسی که تو را ندا کند، پاس گویی.
در مورخه : دوشنبه، 10 مرداد ماه، 1390 موضوع : مناجات با خدا
الهی؛ کامم را به حلاوت کلامت شیرین بدار الهی؛ شکرت که این تهی دست پابست تو شد...! الهی؛ شکرت که پیر نشده استغفار کردم که استغفار پیر استهزاء ماند. الهی؛ زخواندن نماز شرم دارم واز نخواندنش شرم بیشتر!!! الهی؛ اگر کودکان سرگرم بازی اند مگر کلانسالان درچه کارند!! الهی؛ خوشا آنان که همواره در بساط قرب تو آرمیده اند...! الهی؛ آنکه تو را دوست داردچگونه با خلقت مهربان نیست؟!! الهی؛ تو لبیک نگویی من کجا الهی گویم...؟!!! الهی؛ شکرت که فهمیدم نفهمیدم و رسیدم که نرسیده ام...!
در مورخه : دوشنبه، 24 مرداد ماه، 1390 موضوع : مناجات با خدا
بارالها!
در پیشگاه تو ایستاده ام،
و دستهایم را بسوى تو بلند كرده ام،
آگاهم كه در بندگى ات كوتاهى نموده و در فرمانبرى ات سستى كرده ام،
اگر راه حیا را مى پیمودم از خواستن و دعا كردن مى ترسیدم...
ولى … پروردگارم!
آن گاه كه شنیدم گناهكاران را به درگاهت فرا مى خوانى ،
و آنان را به بخشش نیكو و ثواب وعده مى دهى ،
... براى پیروى ندایت آمدم،
و به مهربانى هاى مهربانترین مهربانان پناه آوردم.
و مرا از دلهره ملاقاتت درامان دار،
و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده،