در مورخه : سه شنبه، 4 بهمن ماه، 1390 موضوع : تفکر آزاد!
همیشه تحسینت می کردم. درک عمیقت از مردمی که برایشان بازی می کردی اغلب شگفت انگیز بود. حتی بدون گریمهای رنگارنگ هم سخت زیبا و معصوم بودی. همه آشفتگی دختر بوتیک را لمس می کردیم . با مادر. میم مثل مادر گریه کردیم و بی امان تشویقت کردیم. شرایط به گونه ای دیگر رقم خورد. تو رفتی تا شانست را روی فرش قرمزهای هالیوود تجربه کنی و اینجا با تو بی مهری شد و رسم جدید کنترل های بی امان شامل تو نیز شد و تو جلای وطن کردی و ما باز هم تشویقت کردیم. گفتیم حق توست که پیشرفت کنی. گفتیم حق ماست که تو را نماینده هنر جهانیمان کنیم.